Si id dicis, vicimus.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis; Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Duo Reges: constructio interrete. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus.

Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. De quibus etsi a Chrysippo maxime est elaboratum, tamen a Zenone minus multo quam ab antiquis; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Cui Tubuli nomen odio non est? Sed ego in hoc resisto; Et quod est munus, quod opus sapientiae? Bestiarum vero nullum iudicium puto. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Vide ne ista sint Manliana vestra aut maiora etiam, si imperes quod facere non possim. Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Duo enim genera quae erant, fecit tria.

Aliter autem vobis placet.

Nam ista vestra: Si gravis, brevis; Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum.

Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur.

Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Id quaeris, inquam, in quo, utrum respondero, verses te huc atque illuc necesse est. Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem.

Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint;

Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Sint modo partes vitae beatae. Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Illud non continuo, ut aeque incontentae. Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt;